می خواهم یکی از تجربه های این چند سال اخیرم را با شما در میان بگذارم . از جنس همان تجربه هایی که می شود زندگی را به قبل و بعد از آن تقسیم کرد . من تقریبا سه_چهار سال از دوران دانشجویی ام در مقطع کارشناسی را در یکی از تشکل های فرهنگی دانشگاه عضو بودم و خوب در خلال همین فعالیت ها در کلاسی به نام «تدبر در قرآن» شرکت کردم .

نام دوه خیلی کلیشه ای به نظر می رسید و آدم را یاد درس های دینی مدرسه یا برنامه های شبیه هم رادیو و تلوزیون می انداخت . آنچه در دوره می گذشت اما متفاوت بود . مربی یکی از سال بالایی های تشکل خودمان بود و کلاس پر از شوخی ؛ که این چیزی نبود که دوره را جذاب و شیرین می کرد .

جذابیت کلاس بیش از هر چیز بر می گشت به نگاه تازه ای که به کتاب خدا پیدا کرده بودیم .

خوب من شیفته ی ادبیات بودم و حالا داشتم با ادبیات بهترین کتاب دنیا آشناتر می شدم . همیشه آیات قرآن را می خواندم و چه بسا ترجمه ی آن ها را هم دست و پا شکسته می فهمیدم ، اما برایم مشخص نبود که چرا گاهی چند آیه در پی هم می آمدند که در ظاهر هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشتند . تدبر در واقع همین فهم منسجمی بود که از ظاهر این بهترین کتاب دنیا می شد فهمید .

همیشه از زبان پروردگار می شنیدم که « وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ » ولی برایم روشن نبود که کدام درد انسان ، چطور درمان می شود ؟

روش خداوند در تربیت بندگانش از جنس نصیحت و اصلاح فکر به تنهایی نبود ؛ که ما نصیحت زیاد می شنویم و جز اندکی به کارمان نمی آید . نسخه ی قرآن برای رهایی از دل بستگی مفرط به دنیا ، انفاق کردن بود نه صرفا صحبت از کم ارزشی دنیا . تا با دست های خودت بخشش را امتحان نکنی ، از چسبندگی ات به دنیا کاسته نمی شود . ریشه ی برخی انحرافات فکری بشر از بعضی انحرافات عملی به وجود می آید اما ما همیشه مسیری برعکس را در ذهن داریم .

در هر پاراگراف قرآن (که ما به آن سیاق می گوییم ) دردی و درمانی به بهترین سبک ارائه می شود که با تدبر می توان آن را به دست آورده و در راستای کمال انسانیت به کار بست .

کاش به جای نشستن پای درس هر استادی پیش از هر چیز در کلاس درس خداوند بنشینیم که این درمان حقیقی انسان است .

خداوند به جای نصیحت های تکراری ، راهکارهای عملی ارائه می دهد

موی سفید :)...